yorgos seferis / dieciséis hai-kú

                                      Este instante...
                                                    Marco Aurelio

Vierte en el lago
sólo una gota de vino
y el sol se extinguirá.

* * *

Ni un solo trébol
de cuatro hojas en el campo,
¿quién falla de los tres?

* * *

Sillas vacías,
las estatuas volvieron
a otro museo.

* * *

¿Es la voz
de nuestros amigos muertos
o un fonógrafo?

* * *

Sus dedos
en el pañuelo verde mar,
míralos: corales.

* * *

La más grave
preocupación,
su busto en el espejo.

* * *

Volví a llevar
la fronda del árbol
y tú balabas.

* * *

En la noche, el viento
la distancia se ensancha
y flota el viento.

* * *

Joven Parca

Mujer desnuda
la granada que se ha abierto
estaba llena de estrellas.

* * *

Recojo ahora
una mariposa muerta
sin maquillaje.

* * *

Dónde reunir
los mil pedazos
de cada persona.

* * *

Trazo estéril

¿Qué le pasa al timón?
La barca describe círculos
y ni una sola gaviota.

* * *

Erinis enferma

No tiene ojos
la serpiente que sostenía
le devoran las manos.

* * *

Esta columna
tiene un agujero,
¿ves a Perséfone?

* * *

Se hunde el mundo
guárdate, te dejará
solo en el sol.

* * *

Estás escribiendo;
la tinta ha mermado
la mar crece.

***
Yorgos Seferis (Esmirna, 1900-Atenas, 1971) Poesía completa. Madrid: Alianza, 1986.
Versión de Pedro Bádenas de la Peña

/

Γεώργιος Σεφέρης

Α'
Στάξε στη λίμνη 
μόνο μια στάλα κρασί 
και σβήνει ο ήλιος.

Β'
Στον κάμπο ούτ' ένα 
τετράφυλλο τριφύλλι.
Ποιος φταίει απ' τους τρεις;

Γ'
Στον κήπο του μουσείου 
Άδειες καρέκλες 
τ' αγάλματα γύρισαν 
στ' άλλο μουσείο.

Δ'
Να 'ναι η φωνή
πεθαμένων φίλων μας
ή φωνογράφος;

Ε'
Τα δάχτυλά της 
στο θαλασσί μαντίλι 
κοίτα: κοράλλια.

ΣΤ'
Συλλογισμένο 
το στήθος της βαρύ 
μες στον καθρέφτη.

Ζ'
Φόρεσα πάλι 
τη φυλλωσιά του δέντρου
κι εσύ βελάζεις.

Η'
Νύχτα, ο αγέρας 
ο χωρισμός απλώνει
και κυματίζει.

Θ'
Νέα μοίρα 
Γυμνή γυναίκα 
το ρόδι που έσπασε 
ήταν γεμάτο αστέρια.

Ι'
Τώρα σηκώνω 
μια νεκρή πεταλούδα
χωρίς φτιασίδι.

ΙΑ'
Πού να μαζεύεις 
τα χίλια κομματάκια 
του κάθε ανθρώπου.

ΙΒ'
Άγονος γραμμή 
Το δοιάκι τι έχει; 
Η βάρκα γράφει κύκλους 
κι ούτε ένας γλάρος!

ΙΓ'
Άρρωστη Ερινύς
Δεν έχει μάτια 
τα φίδια που κρατούσε 
της τρών' τα χέρια.

ΙΔ'
Τούτη η κολόνα 
έχει μια τρύπα, βλέπεις 
την Περσεφόνη;

ΙΕ'
Βουλιάζει ο κόσμος
κρατήσου, θα σ' αφήσει 
μόνο στον ήλιο.

ΙΣΤ'
Γράφεις
το μελάνι λιγόστεψε
η θάλασσα πληθαίνει.